Śpiewa pięknie i donośnie, wysiadując na najwyższej gałęzi drzewa. Ten sam motyw powtarza dwa lub więcej razy. Może mieć w swoim repertuarze nawet kilkadziesiąt „piosenek”, a wiele z nich zapożycza od swoich rodziców i od innych ptaków. Potrafi naśladować nawet dźwięki wydawane przez przedmioty, na przykład dzwonek telefonu.
Drozd śpiewak (Turdus philomelos) już w swojej łacińskiej nazwie ma przypisane ściśle określone talenty. Po grecku philo znaczy„kochać”, a melos - „śpiew”. Operowe szlify posiada jednak tylko samiec, chociaż z wyglądu obie płci niczym się nie różnią. Mają brązowy wierzch ciała, kuper i pokrywy nadogonowe oliwkowe, zaś ogon i wierzch głowy pomarańczowo-brązowe. Kremowy spód ciała upstrzony jest gęstymi brązowymi plamkami.. Młode posiadają więcej żółtych i pomarańczowych piórek.
Nocny wędrowiec
Drozd śpiewak jest ptakiem częściowo wędrownym. Podróżuje nocą. Zimę spędza w południowej Europie, Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie. Jest monogamiczny, przy tym stroni od towarzystwa, zwykle nie żyje w stadach. Gniazduje w lasach, ogrodach i parkach. Gniazdo w kształcie czarki podklejonej błotem buduje na drzewach i w krzewach w pobliżu otwartych przestrzeni. Samica składa 4-5 błękitnych jaj.
Rozterki nad menu
Śpiewak jest gatunkiem wszystkożernym, ale gdyby ktoś zaprosił go do wykwintnej restauracji, na pewno zamówiłby ślimaki, chociaż trochę by marudził. Kelner zapewne zaoferowałby popularne u nas, a zwłaszcza we Francji winniczki, drozd natomiast wolałby wstężyki gajowe z muszlami w kolorowe paski, których pewnie nie znalazłby w menu naszego wykwintnego lokalu. W naturze dość łatwo je znaleźć, ale kiedy drozd nie ma pod dziobem takiego wstężyka, wówczas zadowala się winniczkami. Wtedy jednak zachowuje się jak wybredny klient w restauracji: trochę poskubie, podziobie, urwie tu i tam, a resztę zostawi. No chyba że ktoś podsunie tego wstężyka... Opanował własną technikę dobrania się do smakowitego (?) mięska ślimaków. Rozbija muszlę, używając w tym celu kamienia, pełniącego rolę kowadła. W trawie szuka też dżdżownic, które mozolnie wyciąga z norek.
Nie jedzcie drozda
Przebywa często na ziemi, wtedy podskakuje, zatrzymuje się, nasłuchuje, zastyga w bezruchu a zaniepokojony napusza swoje piórka, aby wydać się większym niż jest w rzeczywistości. Pokarmu szuka również w naszym otoczeniu, ale zachowuje wobec człowieka kilkumetrowy dystans ucieczki. Boi się kotów, bo to jego wrogowie. Trudno dzisiaj przyjąć do wiadomości, że dawniej ten sympatyczny ptak był zamykany w klatce, aby wyśpiewywał domownikom swoje piękne arie, a także odławiany.... w celach konsumpcyjnych.
Maria Olszowska
Autorka jest emerytowaną nauczycielką biologii. Pochodzi z Krakowa, od trzydziestu lat mieszka w Mrągowie. Wciąż odkrywa piękno Mazur i chciałaby zachęcić innych do poznawania cudów tej krainy
Chaber jest byliną. Osiąga wysokość od 20 do 80 cm. Łodyga jest prosto wzniesiona, szorstka. Liście są... 
Bielak osiąga długość do 67 cm (w tym ogon do 6,5 cm). Waży od 2-5 do 8 kg. Jest nieco mniejszy od zająca... 
Wełniczka pasożytnicza to grzyb z niewielkimi owocnikami. Należy do rodziny przezroczkowatych (Hyaloscyphaceae),... 
Gatunek rośliny z rodziny bobowatych, dawniej zwanych motylkowatymi.
Łodyga o wysokości 30–150 cm, wzniesiona,... 
Rodzaj roślin owadożernych obejmujący ponad 180 gatunków. Występują one na wszystkich kontynentach, z... 
Komentarze (0) pokaż wszystkie komentarze w serwisie
Dodaj komentarz Odśwież
Dodawaj komentarze jako zarejestrowany użytkownik - zaloguj się lub wejdź przez