Wiosenne trele skowronka polnego

Skowronek zwyczajny, skowronek rolak (Alauda arvensis) z rodziny skowronków to ptak lęgowy krajobrazu rolniczego. Preferuje pola uprawne, pagórkowate otwarte tereny łąk i pastwisk oraz obszary bezleśne.

Ptaki te prowadzą skryte życie, a roślinność służy im za schronienie. Długość ciała ptaka wynosi 17-19 cm. Skowronek posiada plamkowane upierzenie brunatnoszare, a spód ciała białawy z kreskowaną piersią. Na głowie ma niewielki zawadiacki czub. W czasie lotu widać wyraźnie trójkątne skrzydła. Obie płcie ubarwione są tak samo. Skowronki tworzą pary monogamiczne, a samiec w porze godowej broni terytorium. Śpiew skowronka jest perlisty, złożony z szybkich, wysokich, wibrujących, świergocących treli.
Ten mimetyczny ptak potrafi także naśladować głosy innych ptaków. Jego śpiew rozbrzmiewa przez cały dzień. Samiec śpiewa w długim locie tokowym. Podrywa się milcząco z ziemi prawie pionowo i na wysokości 10-20 m zaczyna śpiewać, uderzając szybko skrzydłami i wznosząc się dalej prosto w górę. Gdy osiągnie wysokość 100-200 m, zawisa w jednym punkcie. Potem zniża lot, przestaje śpiewać, składa skrzydła i opada w dół.
W ciągu roku skowronek wyprowadza od jednego do trzech lęgów. Samica buduje gniazdo dobrze ukryte w roślinności bezpośrednio na ziemi. Po to, aby zapewnić bezpieczeństwo potomstwu, przylatujący samiec ląduje daleko od gniazda i dochodzi do niego piechotą. Jaja są wysiadywane wyłącznie przez samicę. W tym czasie samiec ją dokarmia i umila jej macierzyński obowiązek swoim śpiewem. Pisklęta opuszczają gniazdo po 8-11 dniach. Skowronki są wszystkożerne, ale preferują pokarm zwierzęcy. Zaczynają odlatywać we wrześniu. Póki co, mamy zatem dużo czasu na słuchania ich przyjemnego śpiewu.

Maria Olszowska
Autorka jest emerytowaną nauczycielką biologii. Pochodzi z Krakowa, od trzydziestu lat mieszka w Mrągowie. Wciąż odkrywa piękno Mazur i chciałaby zachęcić innych do poznawania cudów tej krainy