Rezerwat przyrody "Źródła rzeki Łyny"

To urocza, rozległa dolina z bocznymi wąwozami, na terenie której zachodzi zjawisko erozji wstecznej. Tu swój początek bierze rzeka Łyna. Jak głosi legenda, Łyna to córka króla Tysiąca Jezior, który w zamian za odzyskanie wolności ofiarował rybakowi swą najmłodszą córkę za żonę. Pewnego razu drzewo przygniotło jej męża. Aby go uratować, wykradła ojcu życiodajny kwiat. Za to król Tysiąca Jezior zamienił ją w rzekę Łynę.
 Tak naprawdę Łyna zawdzięcza swój bieg działaniu ostatniego zlodowacenia bałtyckiego. Ta piękna rzeka, tak ściśle powiązana z Warmią, „bierze swój początek wśród pagórków w ładnej okolicy ” – pisał Orłowicz.
Łyna bierze swój początek w licznych strumykach, wypływających ze źródeł wysiękowych. Jest to związane z obecnością tłustych iłów mioceńskich (tworzących nieprzepuszczalną warstwę dla wód), przykrytych zalegającymi na powierzchni terenu piaskami wodno-lodowcowymi. Iły są tu do wysokości 175 metrów n.p.m., spływ wód ze źródeł jest więc stosunkowo silny. W wyniku erozji wstecznej wody te wytworzyły w zboczach dolin liczne półkoliste nisze, zwane cyrkami. Wody wypływające wzdłuż powierzchni kontaktu wierzchniej warstwy piasków polodowcowych z iłami mioceńskimi zbierają się w cyrkach, z których spływają następnie cienką warstwą po pochyłości zboczy. Wody te zbierają sie w strumień, dający początek Łynie.
Rezerwat jest rozległą doliną zajmującą 120,54 ha. Najwyżej usytuowany punkt w rezerwacie znajduje się na wysokości 190,7 m n.p.m., dno wąwozu w najwyższym punkcie źródeł rzeki Łyny leży na wysokości około 150 m n.p.m. Powierzchnia rezerwatu porośnięta lasem liściastym w wieku 120-140 lat. W drzewostanie znajdują się dąb szypułkowy, klon zwyczajny, grab zwyczajny, brzoza brodawkowata, osika, sosna zwyczajna i świerk pospolity.
Stałymi mieszkańcami rezerwatu są sarny, przechodnimi jeleń i łoś.


Ze względu na nieprzeciętne walory poznawcze rezerwat jest dostęny dla turystów. Dla ich wygody przy rezerwacie urządzono parkingi, zbudowano też schody i pomosty, ułatwiające penetrację zboczy i obserowanie zjawiska wstecznej erozji źródliskowej.