Rezerwaty Koniuszanka I i Koniuszanka II

Rezerwat Koniuszanka I położony jest około 1,5 km na północ od jeziora Koniuszyn. Powierzchnia rezerwatu wynosi 24,00 ha. Utworzony został w 1978 r. w celu zachowania i ochrony obszarów ze zjawiskiem sufozji obserwowanym na strumieniu Koniuszanka, który koło osady Rakarnia zanika, by "wypłynąć" ponownie 2 km dalej. Szlak cieku podziemnego znaczą osuwiska, tzw. leje sufozyjne. W rezerwacie można też zobaczyć 78 drzew o wymiarach pomnikowych. Również można spotkać daglezje, długowieczne i wysokie drzewa, które występują w zachodniej części Ameryki Południowej i we wschodniej Azji.
Rezerwat Koniuszanka II ma na celu zachowanie niezwykle malowniczego, przełomowego odcinka Koniuszanki. Rzeczka przedziera się tu przez wyniosłość terenu i płynie doliną o wąskim dnie i stromych zboczach. W niektórych miejscach zbocza mają trzydziestoprocentowy spadek. Przełom powstał na skutek działania lodowca - spływały tędy wody roztopowe. Koniuszanka II jest rezerwatem leśnym obejmującym stare drzewostany mieszane z pomnikowymi dębami i bogatym runem na przełomowym odcinku strugi Koniuszanka. Około 50% powierzchni rezerwatu porastają drzewa w wieku powyżej 100 lat. Powierzchnia rezerwatu wynosi 64,6 ha. Położony jest w odległości około 200 m na południe od leśniczówki Wikno. Teren rezerwatu upodobały sobie bobry. Stare drzewa i przepiękne krajobrazy można zobaczyć spacerując półtorakilometrową ścieżką dydaktyczną. Można tu również nauczyć się rozpoznawać gatunki drzew. Na specjalnym stanowisku prezentowane są pnie drzew i ich opis. Jest to dogodne miejsce do robienia wspaniałych zdjęć.

Na mapie zaznaczyliśmy Jezioro Koniuszyn.