Takich korków nie musimy się obawiać, raczej możemy je podziwiać. Tym bardziej, że możemy postać przed tym korkiem, za nim albo obok niego, ale raczej nie możemy stać w nim. Bowiem nie o korku drogowym tu mowa...
Pięknej odmiany korkowej wiązu polnego (Ulmus campestris var. suberosa) nie sposób nie zauważyć. Wzrok przyciągają grube odstające narośla korkowe na gałązkach i kora brunatno-szara z długimi głębokimi bruzdami. Kilkanaście krzewów tej ciekawej rośliny zaobserwowałam na nasłonecznionej, wysokiej skarpie (ekspozycja południowa) niedaleko Mrągowa.
Wiąz polny to drzewo dorastające do wysokości trzydziestu metrów, kiedyś sadzone w parkach, ale również wykorzystywane do utrwalania obsuwających się zboczy. Samoistne jego występowanie świadczy o żyzności gleb. W czasach wielkiego głodu mączkę z drewna wiązu używano do wypieku chleba. Obecnie ten gatunek występuje rzadko, gdyż niszczony jest przez pasożytniczego grzyba Ophiostoma ulmi. Odmiana korkowa wiązu polnego posiada wąską koronę i konary dość krótkie, mocne, prawie poziomo odstające lub nieco zwisające. To kserofitowy krzew, który właściwościami ekologicznymi zbliżony jest do wiązu polnego. Może jednak rosnąć w bardziej surowych warunkach i na bardziej suchych stanowiskach. Liście wiązu korkowego są mniejsze niż w gatunku, szorstkie, bardziej wydłużone, z wyciągniętym wierzchołkiem i klinowatą nasadą na dłuższym i cieńszym ogonku, pod spodem gwiazdkowato owłosione w kątach nerwów. Mniejsza powierzchnia liści chroni krzew przed nadmierną utratą wody, a gruby korek pomaga przetrwać zimowe chłody. Dzięki tej odmienności wiąz korkowy zapewnił sobie doskonałe przystosowanie do trudnych warunków życia.
Maria Olszowska
Autorka jest emerytowaną nauczycielką biologii. Pochodzi z Krakowa, od trzydziestu lat mieszka w Mrągowie. Wciąż odkrywa piękno Mazur i chciałaby zachęcić innych do poznawania cudów tej krainy
Wiąz polny to drzewo dorastające do wysokości trzydziestu metrów, kiedyś sadzone w parkach, ale również wykorzystywane do utrwalania obsuwających się zboczy. Samoistne jego występowanie świadczy o żyzności gleb. W czasach wielkiego głodu mączkę z drewna wiązu używano do wypieku chleba. Obecnie ten gatunek występuje rzadko, gdyż niszczony jest przez pasożytniczego grzyba Ophiostoma ulmi. Odmiana korkowa wiązu polnego posiada wąską koronę i konary dość krótkie, mocne, prawie poziomo odstające lub nieco zwisające. To kserofitowy krzew, który właściwościami ekologicznymi zbliżony jest do wiązu polnego. Może jednak rosnąć w bardziej surowych warunkach i na bardziej suchych stanowiskach. Liście wiązu korkowego są mniejsze niż w gatunku, szorstkie, bardziej wydłużone, z wyciągniętym wierzchołkiem i klinowatą nasadą na dłuższym i cieńszym ogonku, pod spodem gwiazdkowato owłosione w kątach nerwów. Mniejsza powierzchnia liści chroni krzew przed nadmierną utratą wody, a gruby korek pomaga przetrwać zimowe chłody. Dzięki tej odmienności wiąz korkowy zapewnił sobie doskonałe przystosowanie do trudnych warunków życia.
Maria Olszowska
Autorka jest emerytowaną nauczycielką biologii. Pochodzi z Krakowa, od trzydziestu lat mieszka w Mrągowie. Wciąż odkrywa piękno Mazur i chciałaby zachęcić innych do poznawania cudów tej krainy
Wyżlin większy nazywany inaczej lwią paszczą osiąga wysokość od 30 do 70 cm.
Silnie się rozkrzewia.
Występuje... 
Większy niż gołąb, wielkością dorównuje wronie, choć jest od niej smuklejszy. Upierzenie na całym ciele... 
Gatunek grzybów należący do rodziny muchomorowatych (Amanitaceae).
Po raz pierwszy gatunek ten opisany... 
Kukułka to jedyny w Europie Środkowej pasożyt lęgowy. Podrzuca jaja do cudzych gniazd, jednak nie zawsze... 
Owad z rzędu motyli. Skrzydła o rozpiętości 45-50 mm, z wierzchu białe z czarno-brunatnymi plamami,... 
Komentarze (2) pokaż wszystkie komentarze w serwisie
Dodaj komentarz Odśwież
Zacznij od: najciekawszych najstarszych najnowszych
Dodawaj komentarze jako zarejestrowany użytkownik - zaloguj się lub wejdź przez
tt #1522425 | 89.231.*.* 27 paź 2014 08:13
Nad jeziorem czarnym rośnie tego pełno.
!
odpowiedz na ten komentarz
gogo #1520636 | 83.11.*.* 25 paź 2014 15:25
pozdrawiam autorkę artykułu :)uczyła mnie Pani biologii w liceum i widzę ,że pasja i zamiłowanie do przyrody pozostało u Pani nadal :) zresztą u mnie również ,zawsze chętnie czytam takie opisy:)Pani lekcje były dla mnie zawsze ciekawe :) pozdrawiam
Ocena komentarza: warty uwagi (2) !
odpowiedz na ten komentarz