Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w roku 1853 Tulasne nadając mu nazwę Peziza cylichnium. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu w roku 1971 Korf, przenosząc go do rodzaju Ascocoryne. Niektóre synonimy nazwy naukowej to:
* Bulgaria urnalis Nyl. 1868)
* Coryne cylichnium (Tul.) Sacc. 1889
* Coryne sarcoides var. cylichnium (Tul.) Rehm 1896
* Coryne urnalis (Nyl.) Sacc. 1875
* Ombrophila urnalis (Nyl.) P. Karst. 1871
* Peziza cylichnium Tul. 1853

Owocnik galaretowaty, miękki, jasnofioletowy do brudnobrązowolilowego, znany jest w dwóch formach. W pełni rozwinięte owocniki za młodu są talerzykowate, stare zaś równomiernie wypukłe i koliste, z krótkim, ostro zakończonym trzoneczkiem oraz warstwą zarodnikonośną na stronie górnej. Owocniki niedojrzałe, które można określić jako stadium konidialne, są nieregularnie płatowate i zlewające się z sąsiednimi w jedną masę. Zarodniki tego stadium powstają w drodze bezpłciowej i łatwo je odróżnić od zarodników stadium doskonałego. Nieraz obydwa stadia występują obok siebie jednocześnie.

Przede wszystkim jesienią i w zimie na okorowanym drewnie drzew liściastych, a także na zrzezach buków. W Polsce jest dość pospolity.