Dorosłe okazy osiągają długość 3–4 mm. Ubarwienie pokryw skrzydłowych rdzawobrązowe z dwunastoma czarnymi plamkami ułożonymi w czterech poprzecznych rzędach na każdej z nich. Jest jednym z nielicznych spośród przedstawicieli biedronkowatych odżywiający się pokarmem roślinnym, jedyny zaliczany do szkodników roślin uprawnych. Najczęściej występuje na lucernie (stąd drugi człon nazwy), a poza tym na wielu roślinach z rodziny goździkowatych (Caryophyllaceae), a takiże - rzadzoej - na ziemniakach i burakach cukrowych. Żółtawe, pokryte rozgałęzionymi kolcami larwy dorastają do 6 mm długości i żerują głównie na górnej stronie liści.
Ma niemal okrągłe ciało o długości ok. 3-4 mm w kolorze rdzawo-brązowym z ciemnymi plamkami. Częściej spotykaną jest ta z czarnymi plamami na pokrywach; ułożenie tych plam może być różne. Rzadziej widuje się formę o jednobarwnych pomarańczowych pokrywach bez jakichkolwiek plam, ewentualnie z niewielkimi kropkami w jej górnych fragmentach. W centralnej części przedplecza zawsze pojawia się mała czarna plama.
Samice składają jaja na górnej części liści roślin na przełomie maja i czerwca, a dorosłe chrząszcze zimują w ściółce leśnej, na miedzach pól i w naturalnych kryjówkach. Larwy żerują na blaszce liściowej, która ulega postrzępieniu. Atakują rośliny motylkowe i lucernę. Występuje jedno pokolenie w roku. Aby je zwalczyć, należy stosować preparaty chemiczne lub jak najszybciej skosić rośliny, gdy tylko szkodnik się pojawi.

Bardzo pospolita – zwykle bywa przeoczana. Można ją spotkać na łąkach, ugorach, polach uprawnych, chwastowiskach.

Nie podlega ochronie