Inne nazwy to sielawa europejska, sielawa bałtycka, muranka.
Ciało bocznie spłaszczone, oczy duże, otwór gębowy stosunkowo mały.
Na pierwszym łuku skrzelowym od 36 do 52 wyrostków filtracyjnych.
Grzbiet od brązowego przez ciemnoszary do niebieskawego, boki srebrzyste.
Osiąga długość przeciętnie około 30 cm, maksymalnie 45 cm, masa ciała maksymalnie do 1 kg.
Prowadzi ławicowy tryb życia. Sielawy żyjące w jeziorach ubogich w pokarm są wyraźnie smuklejsze w porównaniu z osobnikami żyjącymi w wodach obfitujących w pokarm.
W ciągu dnia przebywa w ławicach w wodach pelagialnych (otwartych), na głębokości 20–30 m, a o zmierzchu żeruje bliżej powierzchni.
Żywi się planktonem. Sielawa żeruje przez cały rok wyszukując chmary planktonu skorupiakowego.
Dojrzałość płciową osiąga w 2–3 roku życia. Tarło odbywa od listopada do grudnia. Samica składa od 2 do 20 tys. jajeczek. Narybek przebywa w powierzchniowych warstwach wody. Samica przystępuje do tarła począwszy od trzeciego roku życia.
Białe mięso sielawy jest smaczne i wysoko cenione. Poławiana gospodarczo, może być przetwarzana świeża, wędzona i konserwowana.
Sielawa jest swego rodzaju symbolem Warmii i Mazur, znajduje się w herbie miasta Mikołajki, często też występuje w nazwach restauracji i imprez kulinarnych (m.in. corocznych spotkań Sielawa Blues w Starych Jabłonkach)

Zamieszkuje głównie jeziora w zlewisku Morza Bałtyckiego oraz w dorzeczu górnej Wołgi, w Anglii, Szkocji i jeziorze Waginer w Bawarii. W Polsce częsta w czystych i chłodnych jeziorach. W Zatoce Fińskiej tworzy formę półwędrowną. Lubi głębokie i czyste jeziora o twardym dnie. Jest bardzo wrażliwa na zawartość tlenu w wodzie i przemieszcza się w zależności od stopnia jej natlenienia.

Wymiar ochronny 18 cm, okres ochronny 15 X – 31 XII